Marathon des Sables

In april 2016 liep ik de De Marathon des Sables (MDS). Dit is een zesdaagse ultraloop van ongeveer 254 km, die sinds 1986 jaarlijks wordt gelopen in de woestijn van Zuid-Marokko. De loop wordt beschouwd als de zwaarste voettocht ter wereld. We waren met 32 Belgen, waarvan 1 vrouw: stuk voor stuk mensen met een groot hart en een uitgesproken liefde voor het ultralopen.

De loop bestaat elk jaar uit zes etappes die in zeven dagen gelopen worden. De langste etappe is 84 km of meer en de andere zijn tussen de 20 en 40 km lang. Het parcours wordt elk jaar opnieuw bepaald, en voor 2016 werd het parcours op voorhand omschreven als “het wordt de langste en meest zanderige ooit”.  Dat hebben we dan ook op dag één van de wedstrijd mogen voelen: we vlogen onmiddellijk in de duinen, die ons vriendelijk verwelkomden met een hete zandstorm. Gevolg: velen zaten na dag één al op hun tandvlees of haalden de cut-off tijden gewoonweg niet.

Tijdens MDS draagt iedere deelnemer zijn of haar eigen rugzak. Deze weegt tussen de 8,5kg en 12,5kg bij de meeste en is gevuld met eten, drinken, slaapzak, etc. De lopers die houden van wat extra luxe nemen een paar reserve kousen mee en een opblaasbaar hoofdkussentje. Andere grammenjagers tellen op voorhand hoeveel velletjes WC-papier ze zullen nodig hebben en zagen het handvat van hun tandenborstel af (nee, ik zal geen namen noemen :p ) Het water en de tenten worden door de organisatie geregeld. Overdag wordt een temperatuur van 40 graden of meer bereikt en ’s nachts zakt het kwik tot 5 graden Celsius. Elke deelnemer moet medisch gekeurd zijn. Elke 12 km ontvangen de deelnemers 1,5 liter water en staat een gespecialiseerd medisch team paraat.

Ik zal eerlijk zijn: het is voor mij niet gelopen zoals ik verwacht had. Dagen 2, 3 en 4 had ik veel last van de warmte. Weinig eetlust en moeilijk kunnen slapen verzwakte mij in sneltempo. Gelukkig heerst er in het tentenkamp onder de atleten een ongelooflijk positieve sfeer: noem het een veredeld scoutskamp als je wilt, want basiswaarden zoals verbondenheid en zorgen voor anderen worden er hoog in het vaandel gedragen. JP’ke – aka Le Sultan De Gand – lag naast mij, ook in tentje 34. En hij heeft zich om mij bekommerd: dankzij hem kon ik die moeilijke dagen doorkomen. “Hier Christoph, drink nog een soepje, er zit extra zout in. Nee, nee, ik heb zelf genoeg, drink maar menneke…” Merci JP!

Tijdens de “lange etappe”, waarbij je zowel een stuk overdag als ’s nachts door de woestijn loopt, voelde ik mezelf langzaam beter worden. De kilte van de Sahara-nacht bracht me terug in mijn ritme, waardoor ook de gedachten in mijn hoofd terug positiever werden: uur na uur ging ik sneller lopen, om uiteindelijk net voor zonsopgang, samen met Romeo Glorie vol enthousiasme het tentenkamp bijna binnen te sprinten (zo voelde het toch aan na bijna 90km door de woestijn te lopen 😉

Hierdoor zat ik ook op cruise-snelheid voor de “marathon”etappe: mooi proper 42,2km lopen tijdens de laatste wedstrijddag. Al van bij het opkomen van de zon in het tentenkamp voelde ik aan elke vezel in mijn lichaam dat het die dag dikke pret zou worden! De warmte had geen invloed meer op mij, ondertussen waren mijn enkels en kuiten volledig gewoon aan het losse zand: ik had pretoogjes! Dat was dan ook te merken bij de passage aan de eerste bevoorrading: de RTBF-crew die daar klaarstond zag mij als één van de eerste Belgen passeren, wat NIET mijn bedoeling was! Beseffende dat ik mezelf aan het opbranden was in mijn enthousiasme heb ik me daar dan ook even koest gehouden in de schaduw van een bedoeïnententje terwijl ik voor het eerst echt rustig van de omgeving kon genieten en luidkeels supporterde als Karel Sabbe en Pieter Krauch (sommige van de echte snelle Belgen) voorbijvlogen… Daarna ben ikzelf ook opnieuw over de duinen beginnen razen, om uiteindelijk de laatste 5km samen met elite-loopster Fernanda Maciel te sprinten naar de finish: zij wou die immer tetterende Belg voorbij steken en ik wou niet afgeven nu ik haar eindelijk eens bij mij in de buurt had tijdens een wedstrijd. #memorabel #sprintenopheteindevaneenmarathonindewoestijnisgoedzot

Onmiddellijk na de finish zijn Karel en ik in elkaars armen gevlogen, zonder veel woorden, maar beiden beseffende: dit was een topdagje voor iedereen. Volgens mij zat hij al meer dan een uur aan de finishlijn uit te kijken naar de andere Belgen toen ik met Fernanda binnenkwam, want hij zag er al terug helemaal fris uit! Zelf was ik diep gegaan in die laatste 5km, heel diep… Zelfs terwijl ik dit typ komen er terug tranen in mijn ogen bij de herinnering aan alle emoties die toen door mijn lichaam gierden. Man, wat heb ik genoten van die dag! Toen ik 30min na aankomst belde met mijn vader begon ik midden ons telefoongesprek (je wilt niet weten hoezeer ik het boekjaar van Proximus in 2016 in de positieve cijfers heb gesleurd) te hyperventileren: ik kon met mijn enthousiasme geen weg, ik wou hem alles van die dag vertellen, 1000 indrukken in 10 seconden… Heel even dacht hij (de lieve bezorgde vader) dat er meer aan de hand was, maar gelukkig kon ik mezelf snel kalmeren en werd het duidelijk dat ik gewoon blij was. Intens blij.

En met die herinnering zal ik altijd met een glimlach op mijn gezicht terugkijken naar mijn MDS – Marathon des Sables avontuur!

Christoph Vandewiele

Advertenties

6 gedachtes over “Marathon des Sables

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s