De lokroep van de bergen…

Laat ons eerlijk zijn, het is niet bepaald een groot geheim dat ik graag loop. Meer zelfs, ik loop héél graag. En als het dan nog even kan: in de bergen. Op de bergen. Over de bergen. Rond de bergen. Meestal in de Ardennen, soms in de Alpen en af en toe loert de gedachte van een Himalaya-avontuur wel al eens om de hoek.


De dood van Ueli Steck kwam afgelopen weekend dan ook hard aan. Een reality check. Een besef dat het iedereen kan overkomen. Iedereen, ook “The Swiss Machine“…

Toen hij 17 was kon hij routes klimmen met moeilijkheidsgraad 9. In 1995, toen 18, heeft hij de noordwand van de Eiger beklommen. Datzelfde jaar ook de Bonatti-pijler in het Mont Blancmassief.

In juni 2004 beklom hij met Stephan Siegrist de noordwanden van de Eiger, de Mönch en de Jungfrau in minder dan 25 uur. Daarna volgden successen in de Himalaya.

Helaas kwam er op 30 april 2017 slecht nieuws uit de Himalaya: de 40-jarige Steck kwam op de Nuptse om het leven tijdens een trainingsexpeditie met als doel de Lothse en de Mount Everest in één keer te beklimmen.

Ik heb hem leren kennen als “die Zwitser die de records van Kilian Jornet aan diggelen loopt of klimt”. En ook als sympathieke ambassadeur voor de Eiger Ultra Trail, waar hij, vanuit alle bescheidenheid de ultratrailers wist te motiveren en enthousiasmeren in hun uitdagingen. Maar vooral als die man die in één zomer tijd alle 82 bergen hoger dan 4000m in de Alpen beklom. En zich tussen de bergen door ook nog eens per fiets verplaatste… Een gedreven man met passie en focus.

Ultratrail en alpinisme zijn 2 sporten die continu met elkaar flirten. Beide sporttakken zijn rijkelijk bevolkt door atleten met een liefde en ontzag voor de bergen. Bergen die ons aantrekken.
Ze trekken ons aan met hun uitzichten. Met hun nietsontziende oerkracht. En met hun nederig makende impact. Je kan er heerlijk afzien. Je eigen grenzen verleggen. Jezelf tegenkomen.
Maar met alle prachtig gemonteerde youtube- en GoPro-filmpjes die onze Facebookfeed vullen (dan toch in mijn social media filterbubbel…) zou je bijna vergeten hoe onvergeeflijk de bergen kunnen zijn voor een kleine misstap.

Het is dan ook met een dubbele spanning dat ik uitkijk naar Himalaya-projecten zoals die van Emelie Forsberg of Kilian Jornet (waarover later meer!), maar ook naar de Tibetaanse avonturen van Hervé Barmasse en David Göttler die een nieuwe route willen openen op 8.000m hoogte! Hopelijk komt iedereen niet alleen succesvol maar ook ongedeerd terug.

DCIM113_VIRBVIRB0113-

Uit het persbericht van Hervé en David:  The North Face®-atleten Hervé Barmasse en David Göttler zijn aangekomen in hun basiskamp vanwaar ze proberen om een nieuwe route op de zuidflank van de Tibetaanse berg Shishapangma te openen. Deze top is met 8.026 meter de veertiende hoogste berg ter wereld. Het duo wil in mei 2017 de top bereiken in ware alpine style, dus zonder hulp van gidsen of extra zuurstof.

Tot 1964 werd Shishapangma niet beklommen. Het was daarmee de laatste onbeklommen top van meer dan 8.000 meter hoog. In 1982 werd de zuidflank van de berg voor het eerst bedwongen. Om zowel mentaal als fysiek klaar te zijn voor deze uitdaging, hebben Hervé en David zich maandenlang voorbereid met alpine- en ijsklimmen, trailrunning en fitness. De atleten acclimatiseerden ook twee weken in Khumbu (Nepal). Daar leefden en trainden ze op 4.700 meter hoogte, onder meer met trailrunning en fast mountaineering tot 6.100 meter hoogte. Het doel: de expeditie zo snel mogelijk volbrengen.

David_www.ultratrailrunner.be_Christoph Vandewiele

“Hoogwaardige, onbeklommen routes op 8.000 meter hoogte zijn tegenwoordig zeldzaam. Het is de droom van elke alpinist om er een te vinden en openen”, zegt David Göttler. “Het lijkt erop dat we een perfecte lijn gevonden hebben. De route is zeer technisch, maar blijft toch duidelijk en biedt een bijna rechte lijn tot de top.”

“Daar komt nog eens bij dat de zuidflank van Shishapangma niet vaak beklommen wordt en dat we er zo goed als zeker alleen zullen zijn. Het is deze dagen heel ongewoon dat je als duo alleen bent op een berg van 8.000 meter hoogte, met als doel een nieuwe route te openen. Het voelt zelfs een beetje aan alsof we teruggaan in de tijd, zoals de bergen vroeger beklommen werden. We grijpen deze kans om er een echte ontdekkingservaring van te maken.”

“Het is ons plan om enkel het hoogstnodige mee te nemen om te overleven”, voegt Hervé Barmasse toe. “We willen licht en snel klimmen, maar ook eerlijk blijven aan de waarden en ethiek die je volgens ons moet volgen om bergen te beklimmen in de Himalaya.”

DCIM111_VIRBVIRB0097.
“Het voltooien van deze expeditie zou andermaal het bewijs zijn dat niets onmogelijk is. Dit is mijn eerste poging om een top op 8.000 meter hoogte te bereiken. Ik kijk ernaar uit om de emoties te voelen en herbeleven van de degenen die vele jaren geleden pionierden in de Himalaya. Het waren klimmers die, toen ze de veertiende hoogste berg ter wereld beklommen, wel moesten zoeken naar een nieuwe route omdat er geen andere voorhanden waren. Enerzijds was het allemaal zo moeilijk en zo onzeker, anderzijds ook zeer fascinerend. Ik prijs me ontzettend gelukkig dat ik zo’n avontuur mag aangaan.”

Lees hier nog meer over de expeditie.

Zelf “klim” ik helemaal niet op het niveau van deze atleten, want iedereen moet omgaan met zijn eigen ambities, ervaring en expertise, maar ik probeer zoveel mogelijk te leren van hun doorzettingsvermogen, hun doorgedreven ambitie en hun gedetailleerde planning bij elke nieuwe uitdaging. Daarom kijk ik nu dan ook al uit naar wat komende zomer allemaal te bieden heeft! #spannend!

Christoph Vandewiele

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s