Rond de Mont Blanc… UTMB 2017 (deel I)

Wat een wilde rit. Niet alleen UTMB, maar mijn opbouw van mijn eerste marathon tot de finishlijn in Chamonix, is een episch avontuur geweest.

 

3 jaar geleden stond ik voor het eerst in Chamonix. Wenend. Niet gewoon tranen in de ogen, neen, echt wenend als een klein kind. Ik had net mijn allereerste “ultratrail” achter de rug. Meer zelfs: mijn eerste trail. Met mijn 2 jongens op de armen was ik net de finishlijn van de OCC gepasseerd en alle emoties van de afgelopen maanden en een stukgelopen huwelijk zochten een uitweg uit mijn lichaam… Een goed half jaar voordien had ik mijn eerste marathon gelopen, en in de nasleep van die euforie had ik mij ingeschreven voor de allereerste OCC. In tegenstelling tot vandaag, moest je 3 jaar geleden geen kwalificaties kunnen voorleggen. Gewoon inschrijven. Dat was voldoende. En ik wou lopen. En in de bergen zijn. Ik had het nodig. Joke, een zeer goede vriendin, zei toen nog tegen me: “Christoph, jij bent aan het weglopen, jij draagt nu zoveel miserie op je schouders dat je door al die bergen heen zou willen lopen…” Wel, dat was misschien toen ook wel zo.

Als ik er nu op terugkijk stond ik onvoldoende voorbereid aan de startlijn destijds in Orsières om aan die 56km lange ultratrail te beginnen. Goed, mijn lichaam was er op getraind. Maar mentaal droeg ik toen, middenin een echtscheidingsprocedure een overdosis aan schuldgevoel op mijn schouders waardoor ik toen misschien beter naar Compostella was gelopen in plaats van Chamonix. Ik leefde toen in een wereld van desillusie, zware ontgoocheling in mezelf. Nee, ik was er niet in geslaagd om ons gezin bij elkaar te houden.

Maar ergens tussen de start en de finish, ergens daar op dat ultratrailparcours tussen Zwitserland en Frankrijk, gebeurde er iets. Terwijl ik mezelf door de zware lichamelijke inspanning moest worstelen (vergeet niet, het was mijn allereerste trail πŸ˜‰ ) kregen mijn gedachten ook tijd en ruimte om orde op zaken te zetten. Om mijn leven anders te bekijken. En langzaamaan begon ik ook te genieten van de sfeer en euforie rondom me. De continue tranen in mijn ogen begonnen stilaan plaats te maken voor een glimlach.

Sinds die eerste trail in 2014, waar mijn ouders en mijn jongens aan de finish stonden, is trailrunning voor mij een manier geworden om mijn gedachten te ordenen, om inspiratie op te doen, om fantastische mensen te ontmoeten, om nieuwe vriendschappen te smeden en kleine of grote avonturen te beleven. En hoewel een ultratrail een ernstige mentale voorbereiding en een grote lichamelijke inspanning vraagt, is het voor mij vooral een manier geworden om ten volle van het leven te genieten. Met de glimlach. Van start tot finish.

Ondertussen zijn we 3 jaar later en vele trailavonturen verder. Trails in De Ardennen, langs de Belgische kust, in Engeland, ItaliΓ«, La Reunion, Zwitserland of Frankrijk. De Eiger Ultra Trail, Marathon des Sables of zelfs opnieuw in Chamonix de TDS… Er is veel gelopen in die 3 jaar. En geleerd, heel veel geleerd! Ik heb mezelf verder leren lopen (Lees hier mijn 11 Tips Om Nog Verder Te Lopen) En met elke kilometer groeide ook de glimlach op mijn gezicht. Want wat een community! Ik heb de #KeepOnRunners leren kennen, de #BelgianDesertLions, de #Traillopers/Loopsters, het #GentRunningTeam, de #UltraWarmathon’ers en zoveel anderen… een grote heterogene groep, maar allemaal lopers met het hart op de juiste plaats. Velen zijn vrienden geworden ondertussen. Allemaal mensen met hun verhaal. Hun reden waarom ze ooit begonnen lopen. En hun passie.

Fast forward naar UTMB

Wat is dat eigenlijk die UTMB daar aan de voet van de Mont Blanc? Wel, Running.be omschrijft het alsvolgt: de Ultra-Trail du Mont-Blanc is één van de befaamdste trails in Europa en volgende cijfers tonen de grootte van die trail goed aan: dit jaar was het de 15de editie van de UTMB: het is een trailevent dat 3 landen doorkruist (Frankrijk, Zwitserland en Italië) en 5 wedstrijdafstanden omvat, met als meest befaamde de Ultra-Trail du Mont-Blanc zelf: een wedstrijd van 171 km waarbij minstens 10.000 meters beklommen moeten worden. Hiernaast is er ook nog de CCC-wedstrijd (101 km), de TDS (119 km), de PTL (290 km) en de OCC (56 km). In totaal nemen 8000 lopers deel aan het trailevenement.

Dat de UTMB wereldwijd bekend is, blijkt uit het aantal nationaliteiten dat deelneemt. Zo doen er lopers uit maar liefst 92 verschillende landen mee. BelgiΓ« is het land met het op 6 na meest aantal lopers. Op de eerste plaats staat thuisland Frankrijk, dat 45% van de 8000 deelnemers vertegenwoordigt.

Hiernaast is de UTMB ook het event waar de meest internationale elitelopers aan deelnemen: 990 elitelopers zakten eind augustus naar de Mont-Blanc af. 38% van die lopers nam deel aan de UTMB, 30% aan de CCC, 18% aan de OCC en 5% TDS.

Met zo’n groot deelnemersaantal moest het evenement ook wel voor enorme bevoorradingen zorgen. De cijfers uit de perscommunicatie liegen er niet om: de organisatoren voorzien dan ook 528 kg poeder om 3800 liter sportdrank mee te maken – voor de duidelijkheid: dat komt overeen met 39 gevulde badkuipen. Verder voorzag de organisatie 35 000 granenrepen, 1500 kg kaas, 15.000 liter cola en 13.000 liter soep, wat dan weer het equivalent van een hele tankwagen is. Die bevoorradingen namen 4500 m2 in (het equivalent bijna 20 tennisvelden). Aangezien de trajecten 10 cols, 400 bergtoppen, 71 gletsjers en 7 valleien omvatten, werden er meer dan 20 helikoptervluchten ingezet om de bevoorradingen ter plaatste te krijgen.

Om de lopers niet verloren te laten lopen, stonden er 2000 richtingsaanwijzers en waren er 55 controleposten. Om onze veiligheid en vooral gezondheid zo goed mogelijk te monitoren, schakelde de organisatie een medisch team van 300 dokters, kinesisten, podologen en verplegers in.

Dat het grootste trailevenement van Europa nogal wat geld kost om te organiseren, mag wel duidelijk zijn. Maar daarnaast toonde de organisatie ook haar generositeit en verdeelde ze 340.000 euro van het verzamelde inschrijvings- en sponsorgeld aan 11 verschillende goede doelen.

Start!

De dagen voor de start waren relatief rustig verlopen: samen met Steven, die de 101km van de CCC-trail voor zijn rekening zou nemen, had ik mijn intrek genomen in een chalet op 5km van Chamonix. Hier konden we slapen in alle stilte en waren we ver weg van het enthousiaste lawaai rond de finishboog in het dorp.

Enkel het weer kon nog roet in het eten gooien: in tegenstelling tot de 2016-editie, waar heel veel lopers uitvielen omwille van de warmte, beloofde dit een “frisse” editie te worden. Het was duidelijk, ik zou mijn 11 Tips Om Beter Te Lopen In De Hitte hier niet nodig hebben. De weersvoorspellingen hadden het zelfs over sneeuw in Chamonix (900m), wat betekende dat het wel eens interessant kon worden daarboven op die verschillende cols die wij moesten passeren boven de 2400m… Om de veiligheid van alle vrijwilligers te kunnen blijven garanderen, werd dan ook de dag voor de start beslist om op 2 plaatsen het parcours aan te passen.

Gevolg: we zouden 4km minder lopen, maar wel een goede 500m extra hoogtemeters op ons programma krijgen. En we moesten 30min later starten. Aanpassingen waar ik allemaal mee kon leven. Heel even had ik schrik dat het nodig zou zijn om de race te herleiden tot een eenvoudig rondje lopen in de vallei, maar gelukkig kon het karakter van de mythische UTMB behouden blijven: meer dan 160km, ofte 100miles, en 10.000m hoogtemeters rond het Mont-Blancmassief zou je moeten verwerken om tot aan het kerkje van Chamonix te kunnen finishen.

Vrijdagavond 18h30 stond ik daar klaar. Tussen de mensenmassa, samen met 2.400 andere ultratrailers en minstens 2x zoveel toeschouwers. Ik stond aan het kerkje zelf, dan kon ik een beetje een overzicht behouden, wat hoger op de treden, achteraan de immense groep lopers… Na de nodige speeches, handje-klap alsof we in Ijsland waren en Vangelis’ Conquest of Paradise was het eindelijk zover. Ik was niet zozeer nerveus, maar eerder opgelucht en blij dat ik er eindelijk aan kon beginnen, aan dat rondje Mont-Blanc. Ik wist dat ik kon vertrouwen op mijn training van de afgelopen jaren en maanden, op mijn enthousiaste supporters die mij zouden steunen vanop het thuisfront en op mijn materiaalkeuze: als mijn Altra trailschoentjes mij door de Marokkaanse Sahara en over de Eiger Ultra Trail konden brengen zonder ook maar één blaartje, dan zouden ze mij nu ook zeker niet ontgoochelen.

Doordat ik achteraan stond, zowat op de grens tussen lopers en toeschouwers, schoof ik ook heel langzaam vooruit na het uiteindelijke startschot. En voor ik het goed en wel besefte zat ik echt helemaal achteraan en ging ik letterlijk als laatste loper over die mythische startlijn. Je gelooft het of niet, maar toen heb ik me nog even omgedraaid, kijkend naar dat kerktorentje, die finishboog, en zwaaiend naar die mensenmassa, beseffende dat als ik hen de volgende keer zou zien, ik dan de UTMB achter de rug had…

De eerste 8km liepen we nog door de vallei. Tussen de mensenmassa. Er kwam maar geen einde aan. Dit jaar stonden er nog meer mensen dan anders. Maar wat wil je, voor de 15de editie waren er niet één of twee toppers afgezakt naar Chamonix. Iedereen moest en zou Kilian, Xavier, FranΓ§ois, Jim, Tim, Hal, Thimothy of Zach zien racen. (Nee, voor mij stonden die mensen daar niet! πŸ˜€ ) Nooit stonden zoveel verschillende eliterenners samen aan de startlijn van eenzelfde trailfeestje in Chamonix.

Eenmaal we de bergen in liepen begon het te regenen. Gelukkig had ik me hier reeds op voorzien van bij de start en moest ik niet meer stoppen om me warmer te kleden. De komende 4 uur zou het ook niet meer stoppen met regenen of sneeuwen. Na de regen zorgde vooral de mist voor een moeilijke zichtbaarheid met onze koplampjes en de modder voor enige vertraging in het ritme. Maar zoals verwacht was elke bevoorradingspost een feestje: nootjes, TUC-koekjes, warme soep, spuitwater, energierepen en -drank… en vooral heel veel enthousiaste vrijwilligers die er voor zorgden dat wij ons konden focussen op het parcours. In elk dorp, langs elke boerderij stonden ze wel: die enthousiaste supporters, midden in de nacht, in de kou en de regen, luidkeels te roepen en keihard zwaaiend met hun koebellen. Wakker blijven was momenteel nog niet echt een probleem…

Al snel zou ik echter te merken dat de energiedrank die één van de vrijwilligers in Les Chapieux had voorbereid, duidelijk niet de juiste verhouding poeder vs. water had, waardoor het traject richting Lac Combal helaas verrijkt werd met mijn maaginhoud. Nee, dit kwam niet goed…

(Lees hier verder hoe de tocht richting Chamonix verlopen is.)

 

Advertenties

3 gedachtes over “Rond de Mont Blanc… UTMB 2017 (deel I)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s