Rond de Mont Blanc… UTMB 2017 (deel II)

(Lees hier deel I)

Alles vloog eruit… Ik voelde me helemaal niet ziek of zwak, maar toch zag ik alle kostbare calorieën, zout en water door mijn mond terug naar buiten gutsen. “Verdorie, nu gaat er veel brandstof verloren” spookte het door mijn hoofd. Paniek was er niet zozeer, want zodra ik begon over te geven, wist ik al dat het aan die foute mengeling lag. Ik voelde me nadien, eenmaal mijn maag geleegd was dan ook onmiddellijk terug OK. Bon, mondje afvegen, even oriënteren op mijn GPS waar ik me exact bevond zodat ik kon inschatten hoever de volgende bevoorrading was, camelbag leeggieten en rustig doorlopen was de boodschap. Eenmaal in de bevoorradingstent ben ik toch even rustig gaan zitten om mijn soepjes op te drinken, nee ik had geen zin om nog meer te braken.

Terwijl ik daar zat, genietend van mijn 3de soepje, kwam de arts bij mij: “En, petit Belge, alles ok? Lukt het een beetje?” Na mijn relaas over de foute mengeling, was zijn kordate advies: “Niet teveel eten, gewoon cola, soep, rechtstaan en verder lopen!” Dus zo gezegd, zo gedaan: aangezien mijn camelbag toch leeg was, had ik alle ruimte in mijn rugzak om een volle colafles mee te nemen en de ochtendzon met een big smile tegemoet te lopen.

Zaterdagvoormiddag werd vooral overheerst door de grote afdaling naar het Italiaanse Courmayeur (half way point!) waar mijn dropbag op mij lag te wachten. Tijdens de afdaling begon ik reeds in mijn hoofd mijn lijstje te overlopen: schoenen en sokken uitdoen, voetjes afdrogen, koplampjes vervangen, jas en trui vervangen… En dan de grote vraag: zou ik mijn schoenen vervangen? De eerste helft had ik nu reeds gelopen op de magistrale Altra Lone Peaks. En in mijn dropbag zaten mijn andere favoriete trailschoentjes: de Altra King Mt’s.

Beiden hadden ze tijdens de vele trainingloopjes op de Heide, in Saas-Fee, in Toscane of zelfs op de Mt-Blanc hun kwaliteiten bewezen: fantastische grip, heerlijk ruim en comfortabel aan de teentjes (welke Altra’s niet?) en puur lichtgewicht. Het grote verschil tussen beiden zit hem natuurlijk in de demping. De Lone Peaks bieden beduidend meer cushioning. Mijn voorafgeplande strategie was dan ook alsvolgt: ik loop de eerste helft van het parcours op de zachte schoentjes, en de 2de helft, als ik de 2de nacht in moet, loop ik op de Altra King Mt: nog betere grip (heb je die Vibram-zooltjes als eens goed bekeken?), maar misschien iets harder, waardoor het contact met de ruwe berg mij zou helpen wakker te blijven… Dat was het plan…

Eenmaal in Courmayeur aanbeland, terwijl ik mijn voetjes aan het afdrogen en masseren was, dacht ik evenwel bij mezelf: die Lone Peaks hebben me nu al zover gebracht, en ik had geen klachten, geen pijne voeten, geen blaren, niets… dus: don’t change a winning team!
Na een snelle pasta en een kledingwissel (hmm… droge t-shirt en verse injinji-sokjes!) was het tijd voor de 2de helft en de klim uit de Courmayeur-vallei.

Into that good night…

Sneller dan verwacht was ik aan Refuge Bertone en had ik “de zwaarste klim” van het parcours achter de kiezen. Genietend van alles wat er om me heen gebeurde trailde ik zaterdagnamiddag door richting Arnouvaz, om al snel vast te stellen dat deze bevoorradingspost een eindpunt was voor velen… De tent zat afgeladen vol. Iedereen probeerde zich zo warm mogelijk te kleden, zichzelf op te peppen om de nacht in te gaan, maar vooral om te starten aan de beklimming richting Col Ferret, boven de 2.500m. Er werden vriestemperaturen voorspeld van onder de -10C° en windvlagen met snelheden boven de 60km/h. Die heb je liever niet op je menu tijdens een 2de nacht van een 100mile-race. De vele Alpentochten die ik de laatste jaren met Maxence in Zermatt en Saas-Fee en met Thirsa in Chamonix achter de rug had, waarbij we vaak ’s nachts op grote hoogte door sneeuw en over gletsjers moesten, hadden me ondertussen mentaal wel voldoende gesterkt: ik had voldoende gegeten, ik had de juiste kledij en schoenen aan, ik was er klaar voor.

In tegenstelling tot velen kon ik snel langs de dubbele (!) technische controle en na een snelle social talk met de verantwoordelijke arts in Arnouvaz, kreeg ik groen licht om de berg op te lopen. Later zou ik te horen krijgen dat minstens 150 lopers op die plaats stopten of verplicht werden te stoppen. Het is dan ook geen lachtertje om in je eentje de bergen in te trekken, in de nacht, met slechte weersomstandigheden, zeker als je al op het randje van je energievoorraad zit.


Tijdens de beklimming en met het vallen van de nacht spookte het gedicht van Dylan Thomas continue door mijn hoofd, ondersteund door de nodige dramatische setting rondom mij:

Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.

Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.

Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.

Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night.

Grave men, near death, who see with blinding sight
Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.

Want nu zou het gaan gebeuren, nu zou ik gaan afzien, nu zou ik beginnen zwalpen… Vermoeid, al veel te lang wakker, verlangend naar een bed. Niet zozeer om mijn benen te laten rusten, gewoon om mijn ogen even te sluiten. Rage against the dying of the light! Het licht in mijn hoofd mocht nu niet weggaan! Ik herinner mij de nacht tijdens mijn TDS nog goed: rond 04h ’s nachts zag ik midden in de bergen een mooie rotsblok, zo horizontaal dat je er bijna biljart op kon spelen. Wat was de verleiding groot om mij daar toen 10min op te leggen en mijn ogen te sluiten… Elke rationeel denkende mens weet dat dat daar in die omstandigheden dodelijk kan zijn, dus Rage against the dying of the light!

Eerder dan verwacht, en nog voor het vallen van de nacht, bereikte ik de top. Eenmaal voorbij Col Ferret, na wat ikzelf had ervaren als #dikkepret met alle bijhorende sneeuw en ijs, snijdend in mijn gezicht, kwam ik tijdens de afdaling een Aziatische man tegen die zich helaas wel genesteld had in het koude en natte gras. Met een klein hart, mijn gsm in de hand en voorbereid op het ergste probeerde ik hem wakker te schudden; gelukkig opende hij vlot zijn ogen… Snel maande ik hem aan om verder af te zakken naar beneden in de vallei. Nee, hier even rusten was geen goed idee. Want was het niet omwille van de temperatuur, dan was het wel omwille van de sterk verminderde zichtbaarheid: enerzijds beperkten sneeuw en mist het zicht, maar anderzijds begonnen ook de markeringsvlagjes langzaam in het landschap te verdwijnen…

De verdere afdaling richting het donkere Zwitserland ging door diepe natte moddergeulen die het tempo opnieuw enorm naar beneden trokken. Soms zakte ik bijna kniediep in de modder weg… en toch: #dikkepret, ook al had dit natuurlijk een nefaste impact op mijn tijd… Bij droog weer was dit een zeer snelle afdaling geweest, nu kregen we makkelijk een paar uur extra nachtelijk trailgenot te verduren.

Bij de volgende bevoorradingspost ontmoette ik een Spanjaard. Hij en zijn vrienden waren duidelijk evenveel als ik aan het genieten van heel dit schouwspel. Uit zijn gebrekkig Engels (maar veel beter dan mijn niet bestaande Spaans) kon ik afleiden dat het nu reeds zijn 4de UTMB was. Of hij nog tips had voor mij, vroeg ik hem. Eentje had hij: “gebruik de tijd die je krijgt ten volle en geniet van het parcours…” Duidelijk een man met dezelfde visie als ik: je hoeft niet altijd te trainen in een poging om ergens als eerste toe te komen; je kan ook keihard trainen met een ander doel: keihard genieten van het parcours…

Nu begon het aftellen langzaam… Eenmaal voorbij Champex-Lac in Zwitserland was het simpel: nog 3 beklimmingen! En toen ik zondagochtend toekwam in Trient was het voor mij duidelijk: het gevaar van de nacht was geweken. Hier kon ik mezelf wel even de luxe geven om mijn ogen 40min te laten rusten. Dat deed ik dan ook: ik ben Trient binnengelopen, recht naar de “beddenpost”, heb met platgelegd en gezegd dat ik na 40min wou gewekt worden. Een goed half uur later werd ik inderdaad gewekt en merkte ik duidelijk een verschil! De hersenfunctionaliteiten zaten terug op een acceptabel peil!

Hello sunshine!

Vanuit Trient zette ik een tussensprintje richting Catogne, terwijl ik een kleine 300 lopers passeerde in de beklimming. De meeste bekeken me met de gemiddelde gelaatsuitdrukking van de antagonisten uit Walking Dead. Maar ik had er zin in. Ik moest en zou die berg opcrossen, al was het maar om voor mezelf even te zien waartoe mijn lichaam nog allemaal in staat was. Voorbij de Frans-Zwitserse grens brak ook het zonnetje door, wat betekende dat we een mooie finish tegemoet gingen. Tijdens de voorlaatste afdaling, richting Vallorcine, begon ik reeds met enig spijt in het hart te beseffen dat het einde in zicht was. En terwijl mijn hoofd zich vulde met die gedachten werd ik plots verrast: “Christoph! Christoph!” Ik keek op en zag dat Steven, die de dag voordien de 101km lange CCC gefinisht had, tot in Vallorcine was afgezakt om mij aan te moedigen… Zowel voor als na de bevoorradingspost stond hij me op te wachten en kreeg hij een enthousiaste Christoph voor zijn camera. Man, wat had ik er zin in vandaag! Niets kon de pret nog bederven.

Eenmaal ik terug vertrokken was, wetende dat Steven en de anderen op mij stonden te wachten onder de finishboog, visualiseerde ik het nog te lopen parcours: een kleine 11km richting La Flégêre (bergop) en nadien nog 8km bergaf tot aan het kerkje van Chamonix. Tijdens de aanloop richting La Flégêre passeerde ik Janie, een Zweedse trailloopster, met wie ik de rest van het parcours gedeeld heb. Ons gesprek ging over de vele of weinige dingen die we van elkaars land wisten, hoeveel we wel of niet getraind hadden voor UTMB, tot zelfs het besef dat we aan de finish helaas een vestje kregen zonder mouwen… Ja, inderdaad, over veel ernstige dingen werd er niet meer gepraat tijdens die laatste uren, wel veel gelachen en occasioneel gezwaaid naar de webcams langs het parcours.

En toen kwam Chamonix in zicht…

Ja, daar was hij dan, die laatste afdaling, met het zonnetje in het gezicht, met 160km in de benen, meer dan 40 uren lopen doorheen de Alpen en liters soep achter de kiezen… Al van ver hoorde je de vele dorpelingen en toeschouwers juichen. Sommigen liepen ons zelfs tegemoet de berg op. Anders stonden mooi op hun dure balkons te zwaaien. Er waren zelfs enkelingen die de Franse Gendarmerie vergezelden op de daken van Chamonix en ons vol enthousiasme verwelkomden in de vallei.

Traantjes, nog even vertragen zodat het niet te snel voorbij zou gaan, de kerk zien… enkele bekende gezichten omarmen en dan die laatste meters inzetten tot onder de finishboog van de UTMB.

En dan het “UTMB Finisher” vestje overhandigd krijgen, …zonder mouwen.

Materiaal

Mijn materiaalkeuze en voeding kon niet beter gewerkt hebben. Terwijl ik er aan houd al mijn sponsors te bedanken voor hun steun en advies, wil ik een overzicht geven van wat ik gebruikt heb, omdat het stuk voor stuk keuzes waren die ervoor gezorgd hebben dat ik nog beter kon genieten van de UTMB.

Ik droeg Altra Lone Peaks aan de voeten, mijn absolute favoriete schoen … een lichtgewicht schoen, met ideale demping, zero drop, een ruw profiel in de zool en natuurlijk een voetvormige teenruimte waardoor je je voet optimaal kan gebruiken. Injinji-sokken zorgden ervoor dat ik geen wrijvingsblaren had tussen mijn tenen. De Ultra stokken van Black Diamond, heerlijk lichtgewicht.

Kledij die mij warm hield, zelfs op de zwaarste momenten van de race, was aangeleverd door de vrienden van Buff en aangevuld met een klassiek racerugzakje van Salomon SLab. Ik gebruikte de Petzl Tikka XP als koplamp en een Garmin Epix.

En voor de liefhebbers: ik verbruikte een goede 15.000 kcal. Dus die wou ik nu snel terug aanvullen…

Advertenties

3 gedachtes over “Rond de Mont Blanc… UTMB 2017 (deel II)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s